Filipino Body Language and the Importance of Non-verbal Communication with your Filipina

Image
 As you may have gathered, if you have been following my blog for a while, I can speak Tagalog, and I have even created a series of blog posts that touch on the subject of Tagalog grammar. Because I am interested in making my marriage with my Filipina not only work but actually thrive, I have been taking the study of the Filipino language and culture very seriously since I entered this relationship back in 2000. Now I am at a point where my wife and I can quickly and easily switch from Italian and English to Tagalog. Yet, being able to communicate verbally is just a tiny part of the equation of effective communication. Many experts talk about the idea that around 93% of human communication occurs through non-verbal cues and only the remaining 7% is accomplished through words. When I look at this issue through this lens I realize that my efforts to master the Filipino culture and language count for very little if I don't work on improving my non-verbal communication. So in this post

Kung Bakit Mahalaga para sa mga OFW Matuto ng Lokal na Wika

 Bilang asawa ng isang Pilipina dito sa Italya, isa sa mga bagay na napansin ko ay na maraming mga Pilipino dito ay kapwa estranghero sa bansa at sa bahay.

Mga estranghero sila sa Italya hindi lang dahil iba ang nationality nila kundi dahil hindi gaano silang natututo ng Italyano at halos hindi sila nakikipagsalamuha sa mga taga dito.

May iba't ibang mga dahilan:

Ang isang dahilan ay na marami ang nagtratrabaho bilang live-in (o full-time) na tagalinis at nakakulong sila sa bahay ng kanilang mga amo sa loob ng maraming oras, kaya may kaunting pagkakataon (o halos wala) sila para makipagsalamuha sa mga taga dito.

Ang isa pang dahilan ay na, dito sa Roma, mayroon ganitong karaming Pilipino na halos hindi kailangan ng mga Pilipinong dayuhan makipag-ugnayan sa mga Italyano at, karamihan sa mga kakilala ko ay, sa totoo, wala gaanong interes o gana na magpalawak at makipag-kaibigan sa mga taga dito.

Ang kanilang mga anak naman ay regular na nakikipagsalamuha sa mga taga dito, kaya fluent sila sa Italyano.

Kaya ang dahilan kung bakit nagiging mga estranghero sila sa bahay ay na maraming mga anak ng mga Pilipino dito ay halos hindi marunong magsalita ng Tagalog (o Iloko o anuman ang wika ng kanilang mga magulang).

Halimbawa, noong isang linggo kinausap ko ang isang 25 taong gulang na anak ng isang Bulaquenya: hindi siya kailanman nakarating sa Pilipinas at hindi niya kanyang bumuo ng kahit isang buong pangungusap sa Tagalog.

Nagkaroon ako ng impresyon na ang kanyang nanay ay hindi gaanong ka-fluent sa Italyano, kaya paano nagkakaroon sila ng makabuluhang komunikasyon sa tahanan?

Sa palagay ko medyo binabale-wala ng ilang mga magulang ang pagtuturo ng Tagalog sa kanilang mga anak habang maliit pa sila at kaya sana nilang matuto ng mabilis.

Masyadong abala ang mga magulang sa trabaho at pagdating sa bahay pagod sila, may masyado maraming teknolohya na nagiging sagabal sa komunikasyon at, dahil dito, ang mga anak ay nagiging mga estranghero sa tahanan.

Kaya kung may balak kayo na lumipat dito para magtrabaho (kung sakali may trabaho pa dito.....hindi ako sigurado tungkol dito), pakisuyo isaalang-alang ninyo kung paano magtuturo kayo ng Tagalog sa inyong mga anak para hindi mangyari na kayo ay magiging kapwa estranghero sa bansa at estranghero sa tahanan!

Comments

Popular posts from this blog

"Isang Kahig Isang Tuka"

Mga Pangngalan at mga Panlaping Maka-ngalan sa Wikang Tagalog

Nouns in Tagalog and "Panlaping Makangalan"